«….πρέπει ν΄ αγαπούμε τους γερόντους. Τους ανθρώπους εκείνους που δουλέψανε πολύ…Τους ανθρώπους εκείνους που αποχαιρετούν τη ζωή και χρειάζονται ένα ζεστό καλημέρα , μια φροντίδα, αγάπη και στοργή»

Γέροντας Ειρηναίος Γαλανάκης

Αλαργιέψαμε…

Απομακρυνθήκαμε.

Απότομα και αθέλητα.

Από το φυσικό χώρο και τόπο στον οποίο χρωστάμε την ύπαρξή μας, ως εθελοντικός σύνδεσμος «Φίλοι του Αννουσάκειου Ιδρύματος Κισάμου»

ΛΟΓΩ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

Οι φιλοξενούμενοι του Αννουσάκειου μέσα στο  Ίδρυμα.

Οι φίλοι του ΑΝΝΟΥΣΑΚΕΙΟΥ μακριά από το  Ίδρυμα.

ΛΟΓΩ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

και σημείο συνάντησης δεν υπάρχει.

Σίγουρα σας σκεφτόμαστε. Η καρδιά μας είναι γεμάτη με τις πολύτιμες αναμνήσεις από τη χαρά των συναντήσεών μας. Μαθαίνουμε όμως ότι είστε καλά.

Αναπολούμε τα προηγούμενα χρόνια. Τις Άνοιξες και τα καλοκαίρια.

Χάσατε την επικοινωνία με την κοινότητα. Βόλτα για παγωτό , καφέ και χυμό ούτε λόγος. Είναι νωρίς ακόμα.

Χάσαμε την Ανάσταση του Κυρίου μαζί σας και τη χαρά μας να παίρνουμε την ευχή σας. Ακυρώσαμε όλες τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις εντός και εκτός Ιδρύματος. Με σημαντικότερη την καλοκαιρινή μας. Την μουσικοθεατρική παράσταση «ΑΣ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ» από τη Στέγη Τεχνών. Με τραγούδια του Μουσικοσυνθέτη Μιχάλη Σογιούλ που θα γινόταν στο Πέτρινο Θέατρο τον Ιούλιο.

Αναζητούμε σας, μα δεν ανησυχούμε.

Είστε σε καλά χέρια και σε καλά προστατευμένο περιβάλλον . Όμως αναρωτιόμαστε πως καταφέρνει ένας απειροελάχιστος ιός να μας στερεί τη ζεστασιά αγάπης ενός ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο.

Πόσο όμως θα κρατήσει ο «Χειμώνας»;

Ξέρουμε πως η Άνοιξη κοιμάται. Όπως ξέρουμε πως το γέλιο εξαρτάται από το δάκρυ και η Άνοιξη από τον Χειμώνα.

Καλή αντάμωση αγαπημένοι μας

Αγγελική Περδικάκη

Ρίμες για τον κορονοιό

Για τον κορονογιό με τον αδερφοχτό

Γροίκα επά αδερφοχτέ, κουβέντ’ οπού σου κάνω.

Ανάθεμα τον κορονιό που ‘ρθαν τα κάτω πάνω.

Να σε τρακάρω δε μπορώ, π’ ολημερίς ζβουρίζεις

Βλάτος Καστέλι και Χανιά, πού πας κι είντα μυρίζεις.

Δε γροικάς θεοκούζουλε, μπορεί και να κολλήσεις,

που ‘μαστε ευάλωτοι εμείς, ως λένε στσι ειδήσεις.

Κι ελόγου μου με την κυρά, στο Σφηναράκι ζούμε,

γειτόνους δεν έει σιμά, για τούτο κι ευτυχούμε.

Ν’ ακούμε θέλει τσ’ ειδικούς, το Χαρδαλιά και Τσιόδρα,

είντ’ αθλογούν κάθε αργά, μη τους φταρμίσω, σκόρδα.

Και μάθε στ’ Αννουσάκειο που ‘ναι τα γεροντάκια,

όλοι καλά ‘ναι στην υγειά, παίζουν σαν τα παιδάκια.

Χαπάκια και πι δουλεύουνε, φροντίδ’ έχουν μεγάλη,

κι α πάρει δρόμ’ ο κορονιός θε να τα δούμε πάλι..

Κι α θες να μάθεις στς εκκλησιές, τρανή χαρά ‘λλοχεύει,

κι όσο τ’ απαγορεύανε, η πίστη μου τρανεύει.

Για τούτο λέγω σου Γιαννιό, ξέχνα παλιά και άλλα,  

και χώρις βούρδουλα εμείς, θωρούμε μας, τα ζάλα.

Ετούτα είχα να σου πώ, αδερφοχτός σου, που ‘μαι

κι α με γροικάς είντα λαλώ, τσι κούπες μας θα πιούμε.

Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε

Ο αδερφοχτός σου.

                                                        Γιώργος Καμβυσέλλης

Απάντηση στον αδερφοχτό

Πάλι τσιγκλά μ’ αδερφοχτός και κόντρ’ επιδειώκει

να ξεκινήσουμ’ εξ αρχής, για κορονιού το ξόρκι.

Να σμίξουμε να γράφουμε, τσι ρίμες μας και πάλι

και να μιλήσουμ’ έμμετρα, για του ντουνιά το χάλι.

Μα δε με βρίσκει πουθενά, Χανιά Καστέλι Βλάτος

κι ολημερίς μ’ αναζητά, εις του Νομού το πλάτος.

Κι όταν με πέτυχε προχτές, μου ‘π’  από τηλεφώνου,

πως περιμένει ρίμα μου, εντός ευλόγου χρόνου.

Να γράψω για τον κορονιό, που έχ’ αναστατώσει,

τον κόσμο εις το σπίτι του, έχει κλειδαμπαρώσει.

Την ευκαιρία άρπαξε, απ’ τον ιό ετούτο,

που ήρθε εξ ανατολών, νέο λογάται φρούτο.

Στην πεθυμιά τ’ αδερφοχτού, εγώ δεν πάω πάσο,

αφού μου υποσχέθηκε, κι ένα ποτήρι κράσο.

Μα του δηλώνω φανερά, πως ήμουνα στο σπίτι,

το κρίσιμο διάστημα, δε βγήκ’ από την …Κρήτη.

Τσ’ ανακοινώσεις Χαρδαλιά και συμβουλές του Τσόδρα,

ακολουθώ ευλαβικά κι υποστηρίζω σφόδρα.

Και δίνω την υπόσχεση, μεσ’ το καλοκαιράκι,

βόλτα να κάνουμε μαζί, στο ίδρυμ’ Αννουσάκη,

στη λίστα με τους φίλους του, πως ήμαστε δυο μέλη,

να επιβεβαιώσουμε, ετούτο μόνο μένει.

Μ’ αυτά και σ’ αποχαιρετώ, Γιώργο Καμβυσελλάκη

που έχεις το εξοχικό, στο κάτω Σφηναράκι.

                                                   Ο

                                        αδερφοχτός σου

                                     Γιάννης Μαλαξιανάκης

                                          Εννιαχωριανός

Νέα δεδομένα στη ζωή μας:Σκέψεις του κ. Καμβυσέλλη

Αναριέψαμε, φίλοι μου αγαπημένοι

Αποκοιμηθήκαμε φίλοι μου σε έναν κόσμο και ξυπνήσαμε σε έναν άλλο.

Ξαφνικά μίκρανε. Το Παρίσι δεν είναι πια η πόλη η ρομαντική με το ¨μουλέν ρουζ¨, η Νέα Υόρκη με το φημισμένο Ροκφέλερ Σέντερ φαίνονται νεκρά, θυμίζει 11 του Σεπτέμβρη, το Κινέζικο τείχος έπαψε να είναι φρούριο και η Μέκκα είναι άδεια. Οι αγκαλιές και τα φιλιά ξαφνικά γίνανε όπλα επίθεσης και το να μην πηγαίνουμε στους γονιούς και φίλους μας ακούγεται σαν πράξη αγάπης.

Κι εμείς εδώ στη δυτικιά την άκρα της λεβεντογένας, στον κόσμο μας το μικρό, στο Κίσαμίτικο Καστέλι, εμείς που στέκαμε στο πλευρό όσο μας ήτανε μπορετό, στο πλευρό λέω των αναξιοπαθούντων, των φιλοξενουμένων στην κοιτίδα αγάπης και πολιτισμού, στο Αννουσάκειο, οι λεγόμενοι « φίλοι του Αννουσάκειου» ξαφνικά κι εμείς πονέσαμε, δεν πηγαίνουμε, και δείχνουμε την αγάπη μας αλλιώτικα. Μόναχα με τις προσευχές μας και με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Παράξενο, μα επιβεβλημένο.

Παραμένουμε στα σπίτια μας, δεν πάμε να τους αγγίξουμε το χέρι, να χαμογελάσουμε, να χαμογελάσουν κι εκείνοι οι άμοιροι. Όχι. Όχι γιατί τους αγαπάμε. Τους φροντίζουμε με τούτο το μοναδικό για τη στιγμή φάρμακο. Μακριά, μην πα και τους μεταφέρουμε, Θεέ μου φύλαγε, τον κορονοϊό ετούτον τον θανατηφόρο.

Βλέπουμε τραγουδιστές, ηθοποιούς και φημισμένους αθλητές να είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους, υπουργούς, διανοούμενους, καθηγητάδες και μαθητούδια γινήκαμε όλοι ένα, μείναμε αξύριστοι πολλές μέρες ασουβάντιστοι οι αστέρες του πενταγράμμου και παίζουνε με τα παιδιά τους. Φιλιωθήκαμε πιότερο, πάψανε λογομαχίες κι ανταγωνισμοί και πασκίζουμε όλοι μαζί, ναι, τούτο το μάθαμε καλά, όλοι μαζί πασκίζουμε να προασπίσουμε το μοναδικό αγαθό που έχει πια αξία, την υγεία μας.

Χωρίς πανικό, χωρίς άγχος και ψευδαισθήσεις μα με ψυχραιμία και ήρεμοι, με υπομονή, μέχρι να μας πούνε αυτοί οι θαυμάσιοι άνθρωποι που αγωνίζονται νύχτα και μέρα για τους αρρώστους μα και τους υγιείς, μέχρι, λέω , να μας πούνε πως μπορούμε να βγαίνουμε δειλά –δειλά από τα σπίτια μας να ξαναστρώσουμε τις δουλειές μας.  

Άλλαξαν όλα. Μπορούσαμε να φανταστούμε, φίλοι μου, πως θα κάναμε Ανάσταση με την οικογένειά μας στο σπίτι; Όμως πρέπει. Όμως αυτό θα γίνει. Με κόκκινα αυγά, τσουρέκια και Πασχαλιάτικα πλούσια εδέσματα. Όχι τραπεζώματα, σούβλες και πανηγύρια γιορταστικά. Τα ξεχνάμε προσωρινά. Προέχει να θωρακίσουμε την υγεία μας, και τότε, μόνο τότε, θα τα απολαύσουμε αργότερα.

Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε όλοι, κι αυτοί ακόμα οι αλαζόνες, ότι τα αξιώματα, η ομορφιά και τα χρήματα, είναι άχρηστα και δεν μπορούν να μας τροφοδοτήσουν με το οξυγόνο για το οποίο αγωνιζόμαστε.

Χάσανε την αξία τους όλα. Μόνο ένα μένει στα χέρια μας που πρέπει να το προστατέψουμε. Η υγεία μας. Αυτήν που πολλοί περιφρονούσαν ή παραμελούσανε.

Βγες στο παραθύρι φίλε μου, η θάλασσα στραφταλίζει γαληνεμένη ή και φουρτουνιασμένη, ο ήλιος στο αιώνιο δρομολόγιό του δεν λοξοδρομεί, μόνο μας βλέπει κι απορεί. Τα βουνά, οι πλαγιές κι οι κάμποι φχαριστούνε το Θεό που έφερε την Άνοιξη, γιορτάζουνε, ντυθήκανε τις καλές πράσινες και πολύχρωμες φορεσιές να την καλωσορίσουνε.

Ο ουρανός πιο γαλανός μετά τη βροχή, φαίνεται ευχαριστημένος, ζεσταίνεται τη μέρα, πλημμυρίζει αστέρια που τρεμοπαίζουνε τη νύχτα και το φεγγάρι μια μεγαλώνει και γίνεται ασημένιος δίσκος και μια μικραίνει χάνεται και νιόβγαλτο αρχινάει να ξαναμεγαλώνει αιώνια τώρα.

Βλέπεις φίλε μου; Τίποτα δεν άλλαξε στη γη με την κλεισούρα μας στο κλουβί.

Ίσα, ίσα λένε πως είναι όλο το περιβάλλον πιο καθαρό τούτο το διάστημα γιατί κόπασε ο ανελέητος πόλεμος που του κήρυξε ο άθρωπος και το έχει τραυματίσει επικίνδυνα

Γι αυτό χαμογελάει η φύση ολάκερη και προσμένει. Μας προσμένει να βγούμε όξω να πάρουμε οξυγόνο μπόλικο και να μας διδάξει πως είναι ένας καλός οικοδεσπότης και μας καλοδέχεται στο αρχοντικό του, στον κόσμο ετούτο που απολαμβάνουμε. Και σαν καλός οικοδεσπότης, μας προσφέρει άφθονα τα αγαθά του και μας ψιθυρίζει. Ένα ψίθυρο που γίνεται βουή κι απειλή και μας λέει.

«Βλέπετε επισκέπτες μου; Δεν σας έχω ανάγκη για να υπάρχω λαμπερή. Μην ξεχνάτε, πως είστε φιλοξενούμενοί μου και όχι αφέντες μου

Κι εσείς αγαπημένοι μας φίλοι, αγαπημένοι μας παππούδες και γιαγιάδες που καρτερικά παραμένετε ασφαλείς στο φιλόξενο Αννουσάκειο, μην ξεχνάτε, πως ο Θεός κι οι άγρυπνοι φρουροί σας, από τον Σεβασμιότατο, τον διευθυντή, ως τον τελευταίο (αν και δεν υπάρχει πρώτος και τελευταίος) εργάτη εκεί μέσα, ένα σκοπό έχουν. Τη δικιά σας και τη δικιά τους υγεία να προστατέψουνε. Να είσαστε ήσυχοι.

Κι άμα οι επιστήμονες κι οι υπεύθυνοι για τη χώρα και την υγεία μας το επιτρέψουν, θα βγούμε. Και θα έρθουμε πάντα με προσοχή να σας δούμε, να χαρείτε, γιατί ξέρω μας αναζητάτε, μα να χαρούμε κι εμείς, γιατί κι εμείς σας αναζητάμε με σεβασμό κι αγάπη.

Ως τότε μια μαντινάδα του φίλου μου του Μιχάλη του Μελισσιανού σας λέω.

Δεν το περίμενα  ποτέ

πως μέσα θα καθίσω

να μη μπορώ τσι φίλους μου

να τσι  καλησπερίσω.

Υγεία σε όλους εύχομαι, αγώνα, κι όλα θα περάσουν.

                                                                                   Γιώργος Καμβυσέλλης

                                                                                   gkamvysellis@yahoo.gr

Γενέθλια blog

Σήμερα το blog κλείνει 3 χρόνια λειτουργίας! Η κρίση του κορονοιού δεν μας επιτρέπει να γιορτάσουμε όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ευχόμαστε όλοι να βγούμε αλώβητοι απ΄ αυτόν τον εφιάλτη κι έπειτα , έστω και με καθυστέρηση θα κόψουμε τούρτα στο Αννουσάκειο, μαζί με την αγαπημένη μας παρέα!

« Older posts
Πίσω στην αρχή