Κατηγορία: Γενικά (page 1 of 10)

Ρίμες για τον κορονοιό

Για τον κορονογιό με τον αδερφοχτό

Γροίκα επά αδερφοχτέ, κουβέντ’ οπού σου κάνω.

Ανάθεμα τον κορονιό που ‘ρθαν τα κάτω πάνω.

Να σε τρακάρω δε μπορώ, π’ ολημερίς ζβουρίζεις

Βλάτος Καστέλι και Χανιά, πού πας κι είντα μυρίζεις.

Δε γροικάς θεοκούζουλε, μπορεί και να κολλήσεις,

που ‘μαστε ευάλωτοι εμείς, ως λένε στσι ειδήσεις.

Κι ελόγου μου με την κυρά, στο Σφηναράκι ζούμε,

γειτόνους δεν έει σιμά, για τούτο κι ευτυχούμε.

Ν’ ακούμε θέλει τσ’ ειδικούς, το Χαρδαλιά και Τσιόδρα,

είντ’ αθλογούν κάθε αργά, μη τους φταρμίσω, σκόρδα.

Και μάθε στ’ Αννουσάκειο που ‘ναι τα γεροντάκια,

όλοι καλά ‘ναι στην υγειά, παίζουν σαν τα παιδάκια.

Χαπάκια και πι δουλεύουνε, φροντίδ’ έχουν μεγάλη,

κι α πάρει δρόμ’ ο κορονιός θε να τα δούμε πάλι..

Κι α θες να μάθεις στς εκκλησιές, τρανή χαρά ‘λλοχεύει,

κι όσο τ’ απαγορεύανε, η πίστη μου τρανεύει.

Για τούτο λέγω σου Γιαννιό, ξέχνα παλιά και άλλα,  

και χώρις βούρδουλα εμείς, θωρούμε μας, τα ζάλα.

Ετούτα είχα να σου πώ, αδερφοχτός σου, που ‘μαι

κι α με γροικάς είντα λαλώ, τσι κούπες μας θα πιούμε.

Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε

Ο αδερφοχτός σου.

                                                        Γιώργος Καμβυσέλλης

Απάντηση στον αδερφοχτό

Πάλι τσιγκλά μ’ αδερφοχτός και κόντρ’ επιδειώκει

να ξεκινήσουμ’ εξ αρχής, για κορονιού το ξόρκι.

Να σμίξουμε να γράφουμε, τσι ρίμες μας και πάλι

και να μιλήσουμ’ έμμετρα, για του ντουνιά το χάλι.

Μα δε με βρίσκει πουθενά, Χανιά Καστέλι Βλάτος

κι ολημερίς μ’ αναζητά, εις του Νομού το πλάτος.

Κι όταν με πέτυχε προχτές, μου ‘π’  από τηλεφώνου,

πως περιμένει ρίμα μου, εντός ευλόγου χρόνου.

Να γράψω για τον κορονιό, που έχ’ αναστατώσει,

τον κόσμο εις το σπίτι του, έχει κλειδαμπαρώσει.

Την ευκαιρία άρπαξε, απ’ τον ιό ετούτο,

που ήρθε εξ ανατολών, νέο λογάται φρούτο.

Στην πεθυμιά τ’ αδερφοχτού, εγώ δεν πάω πάσο,

αφού μου υποσχέθηκε, κι ένα ποτήρι κράσο.

Μα του δηλώνω φανερά, πως ήμουνα στο σπίτι,

το κρίσιμο διάστημα, δε βγήκ’ από την …Κρήτη.

Τσ’ ανακοινώσεις Χαρδαλιά και συμβουλές του Τσόδρα,

ακολουθώ ευλαβικά κι υποστηρίζω σφόδρα.

Και δίνω την υπόσχεση, μεσ’ το καλοκαιράκι,

βόλτα να κάνουμε μαζί, στο ίδρυμ’ Αννουσάκη,

στη λίστα με τους φίλους του, πως ήμαστε δυο μέλη,

να επιβεβαιώσουμε, ετούτο μόνο μένει.

Μ’ αυτά και σ’ αποχαιρετώ, Γιώργο Καμβυσελλάκη

που έχεις το εξοχικό, στο κάτω Σφηναράκι.

                                                   Ο

                                        αδερφοχτός σου

                                     Γιάννης Μαλαξιανάκης

                                          Εννιαχωριανός

Απόφθεγμα Μαίου 2020

Νέα δεδομένα στη ζωή μας:Σκέψεις του κ. Καμβυσέλλη

Αναριέψαμε, φίλοι μου αγαπημένοι

Αποκοιμηθήκαμε φίλοι μου σε έναν κόσμο και ξυπνήσαμε σε έναν άλλο.

Ξαφνικά μίκρανε. Το Παρίσι δεν είναι πια η πόλη η ρομαντική με το ¨μουλέν ρουζ¨, η Νέα Υόρκη με το φημισμένο Ροκφέλερ Σέντερ φαίνονται νεκρά, θυμίζει 11 του Σεπτέμβρη, το Κινέζικο τείχος έπαψε να είναι φρούριο και η Μέκκα είναι άδεια. Οι αγκαλιές και τα φιλιά ξαφνικά γίνανε όπλα επίθεσης και το να μην πηγαίνουμε στους γονιούς και φίλους μας ακούγεται σαν πράξη αγάπης.

Κι εμείς εδώ στη δυτικιά την άκρα της λεβεντογένας, στον κόσμο μας το μικρό, στο Κίσαμίτικο Καστέλι, εμείς που στέκαμε στο πλευρό όσο μας ήτανε μπορετό, στο πλευρό λέω των αναξιοπαθούντων, των φιλοξενουμένων στην κοιτίδα αγάπης και πολιτισμού, στο Αννουσάκειο, οι λεγόμενοι « φίλοι του Αννουσάκειου» ξαφνικά κι εμείς πονέσαμε, δεν πηγαίνουμε, και δείχνουμε την αγάπη μας αλλιώτικα. Μόναχα με τις προσευχές μας και με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Παράξενο, μα επιβεβλημένο.

Παραμένουμε στα σπίτια μας, δεν πάμε να τους αγγίξουμε το χέρι, να χαμογελάσουμε, να χαμογελάσουν κι εκείνοι οι άμοιροι. Όχι. Όχι γιατί τους αγαπάμε. Τους φροντίζουμε με τούτο το μοναδικό για τη στιγμή φάρμακο. Μακριά, μην πα και τους μεταφέρουμε, Θεέ μου φύλαγε, τον κορονοϊό ετούτον τον θανατηφόρο.

Βλέπουμε τραγουδιστές, ηθοποιούς και φημισμένους αθλητές να είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους, υπουργούς, διανοούμενους, καθηγητάδες και μαθητούδια γινήκαμε όλοι ένα, μείναμε αξύριστοι πολλές μέρες ασουβάντιστοι οι αστέρες του πενταγράμμου και παίζουνε με τα παιδιά τους. Φιλιωθήκαμε πιότερο, πάψανε λογομαχίες κι ανταγωνισμοί και πασκίζουμε όλοι μαζί, ναι, τούτο το μάθαμε καλά, όλοι μαζί πασκίζουμε να προασπίσουμε το μοναδικό αγαθό που έχει πια αξία, την υγεία μας.

Χωρίς πανικό, χωρίς άγχος και ψευδαισθήσεις μα με ψυχραιμία και ήρεμοι, με υπομονή, μέχρι να μας πούνε αυτοί οι θαυμάσιοι άνθρωποι που αγωνίζονται νύχτα και μέρα για τους αρρώστους μα και τους υγιείς, μέχρι, λέω , να μας πούνε πως μπορούμε να βγαίνουμε δειλά –δειλά από τα σπίτια μας να ξαναστρώσουμε τις δουλειές μας.  

Άλλαξαν όλα. Μπορούσαμε να φανταστούμε, φίλοι μου, πως θα κάναμε Ανάσταση με την οικογένειά μας στο σπίτι; Όμως πρέπει. Όμως αυτό θα γίνει. Με κόκκινα αυγά, τσουρέκια και Πασχαλιάτικα πλούσια εδέσματα. Όχι τραπεζώματα, σούβλες και πανηγύρια γιορταστικά. Τα ξεχνάμε προσωρινά. Προέχει να θωρακίσουμε την υγεία μας, και τότε, μόνο τότε, θα τα απολαύσουμε αργότερα.

Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε όλοι, κι αυτοί ακόμα οι αλαζόνες, ότι τα αξιώματα, η ομορφιά και τα χρήματα, είναι άχρηστα και δεν μπορούν να μας τροφοδοτήσουν με το οξυγόνο για το οποίο αγωνιζόμαστε.

Χάσανε την αξία τους όλα. Μόνο ένα μένει στα χέρια μας που πρέπει να το προστατέψουμε. Η υγεία μας. Αυτήν που πολλοί περιφρονούσαν ή παραμελούσανε.

Βγες στο παραθύρι φίλε μου, η θάλασσα στραφταλίζει γαληνεμένη ή και φουρτουνιασμένη, ο ήλιος στο αιώνιο δρομολόγιό του δεν λοξοδρομεί, μόνο μας βλέπει κι απορεί. Τα βουνά, οι πλαγιές κι οι κάμποι φχαριστούνε το Θεό που έφερε την Άνοιξη, γιορτάζουνε, ντυθήκανε τις καλές πράσινες και πολύχρωμες φορεσιές να την καλωσορίσουνε.

Ο ουρανός πιο γαλανός μετά τη βροχή, φαίνεται ευχαριστημένος, ζεσταίνεται τη μέρα, πλημμυρίζει αστέρια που τρεμοπαίζουνε τη νύχτα και το φεγγάρι μια μεγαλώνει και γίνεται ασημένιος δίσκος και μια μικραίνει χάνεται και νιόβγαλτο αρχινάει να ξαναμεγαλώνει αιώνια τώρα.

Βλέπεις φίλε μου; Τίποτα δεν άλλαξε στη γη με την κλεισούρα μας στο κλουβί.

Ίσα, ίσα λένε πως είναι όλο το περιβάλλον πιο καθαρό τούτο το διάστημα γιατί κόπασε ο ανελέητος πόλεμος που του κήρυξε ο άθρωπος και το έχει τραυματίσει επικίνδυνα

Γι αυτό χαμογελάει η φύση ολάκερη και προσμένει. Μας προσμένει να βγούμε όξω να πάρουμε οξυγόνο μπόλικο και να μας διδάξει πως είναι ένας καλός οικοδεσπότης και μας καλοδέχεται στο αρχοντικό του, στον κόσμο ετούτο που απολαμβάνουμε. Και σαν καλός οικοδεσπότης, μας προσφέρει άφθονα τα αγαθά του και μας ψιθυρίζει. Ένα ψίθυρο που γίνεται βουή κι απειλή και μας λέει.

«Βλέπετε επισκέπτες μου; Δεν σας έχω ανάγκη για να υπάρχω λαμπερή. Μην ξεχνάτε, πως είστε φιλοξενούμενοί μου και όχι αφέντες μου

Κι εσείς αγαπημένοι μας φίλοι, αγαπημένοι μας παππούδες και γιαγιάδες που καρτερικά παραμένετε ασφαλείς στο φιλόξενο Αννουσάκειο, μην ξεχνάτε, πως ο Θεός κι οι άγρυπνοι φρουροί σας, από τον Σεβασμιότατο, τον διευθυντή, ως τον τελευταίο (αν και δεν υπάρχει πρώτος και τελευταίος) εργάτη εκεί μέσα, ένα σκοπό έχουν. Τη δικιά σας και τη δικιά τους υγεία να προστατέψουνε. Να είσαστε ήσυχοι.

Κι άμα οι επιστήμονες κι οι υπεύθυνοι για τη χώρα και την υγεία μας το επιτρέψουν, θα βγούμε. Και θα έρθουμε πάντα με προσοχή να σας δούμε, να χαρείτε, γιατί ξέρω μας αναζητάτε, μα να χαρούμε κι εμείς, γιατί κι εμείς σας αναζητάμε με σεβασμό κι αγάπη.

Ως τότε μια μαντινάδα του φίλου μου του Μιχάλη του Μελισσιανού σας λέω.

Δεν το περίμενα  ποτέ

πως μέσα θα καθίσω

να μη μπορώ τσι φίλους μου

να τσι  καλησπερίσω.

Υγεία σε όλους εύχομαι, αγώνα, κι όλα θα περάσουν.

                                                                                   Γιώργος Καμβυσέλλης

                                                                                   [email protected]

Απόφθεγμα Απριλίου 2020

Γενέθλια blog

Σήμερα το blog κλείνει 3 χρόνια λειτουργίας! Η κρίση του κορονοιού δεν μας επιτρέπει να γιορτάσουμε όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ευχόμαστε όλοι να βγούμε αλώβητοι απ΄ αυτόν τον εφιάλτη κι έπειτα , έστω και με καθυστέρηση θα κόψουμε τούρτα στο Αννουσάκειο, μαζί με την αγαπημένη μας παρέα!

Μένουμε σπίτι-Σώζουμε ζωές

Μένουμε σπίτι, δείχνουμε υπευθυνότητα, δεν σταματάμε να προσευχόμαστε στον Θεό για να μας βοηθήσει να βγούμε απ΄ αυτόν τον εφιάλτη που ζούμε τον τελευταίο καιρό …

Η επίσκεψη μας στο ΕΕΕΕ Κισάμου στα Κουτουφιανα Γραμβούσας

Την Τρίτη 25-2-2020 επισκεφθήκαμε το εργαστήρι ειδικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης Κισάμου. Καθηγητές και παιδιά μας υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά και μας χάρισαν ένα ευχάριστο πρωινό με μουσική, χορό και παιχνίδι. Το κέρασμα τους πλούσιο. Τους ευχαριστούμε όλους.  

Απόκριες στη «γειτονιά μας»

Απόκριες 2020.

Tην Τετάρτη 12-2-2010 ο Σύνδεσμός μας σε συνεργασία με το Αννουσάκειο Ίδρυμα ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των παιδαγωγών του Παιδικού Σταθμού Κισάμου και χάρισε μια μοναδική αποκριάτικη νότα χαράς σε ενοίκους του Ιδρύματος. Οι ένοικοι έγιναν για λίγο παιδιά γέλασαν και διασκέδασαν με τα παιδιά του παιδικού στην παράσταση που έδωσαν οι κλόουν. 

Ευχαριστούμε τις παιδαγωγούς και το βοηθητικό προσωπικό του Παιδικού Σταθμού και τους ευχόμαστε να έχουν υγεία και να συνεχίζουν να μας προσκαλούν σε τόσο όμορφες δράσεις.

Ο περίπατός μας στο Lobby Cafe Bar στη παραλία Κισάμου

Την Τρίτη 4-2-2020 κάναμε την έξοδό μας στην παραλία της Κισάμου  στο καφέ-μπαρ lobby. Ο χώρος υπέροχος  το προσωπικό πρόσχαρο και εξυπηρετικό. Η θέα εξαιρετική σαν να ήμασταν σε κρουαζιερόπλοιο και απολαμβάναμε το γαλάζιο του κόλπου της Κισάμου.Στη παρέα μας βρέθηκαν και αγαπητά μέλη του συνδέσμου μας. Η κ. Ελπινίκη Τριποδάκη χάρισε σε όλους μας δικά της  χειροποίητα κοσμήματα, καρφίτσες, δακτυλίδια κολλιέ στις γυναίκες και σουβέρ στους άνδρες.  Κουβεντιάσαμε γελάσαμε και  ευχαριστηθήκαμε όλοι μας.                           

Ευχαριστούμε θερμά τον Μανώλη Δερουκάκη και τη Χριστίνα Σκουλάκη για τη ζεστή  φιλοξενία τους και το κέρασμα  τους καθώς και το προσωπικό.

Ευχόμαστε σε όλους υγεία.  

«Η γειτονιά της αγάπης»

Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε μέσα στα πλαίσια δράσεων που από κοινού πραγματοποιεί το 3o Νηπιαγωγείο Kισάμου με το Αννουσάκειο Θεραπευτήριο αλλά και μέσα στα πλαίσια του 10ου Διεθνή Μαθητικού Διαγωνισμού Ταινιών Μικρού Μήκους «Σινεμά διάβασες; ».

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η γιαγιά της γειτονιάς μας ζει στη μοναξιά. Συχνά παρακολουθεί τα παιδιά που παίζουν το διάλειμμα. Μια μέρα ένα απ΄ τα κορίτσια του σχολείου τη βλέπει στα κάγκελα και με τον τρόπο του την πλησιάζει. Το ίδιο κάνουν και τα άλλα παιδιά και η νηπιαγωγός. Της ανοίγουν την πόρτα. Η γιαγιά χαίρεται, ξεχνά για λίγο τη μοναξιά της κι η επαφή με τα παιδιά την ξανακάνει παιδί. Μια μέρα της έρχεται πρόσκληση από το ίδιο νηπιαγωγείο για τη γιορτή της τρίτης ηλικίας. Στη γιορτή αυτή συμμετέχουν ηλικιωμένοι που μένουν στο Αννουσάκειο ίδρυμα που βρίσκεται στην ίδια γειτονιά. Στη γιορτή αυτή μικρά και μεγάλα «παιδιά», άνθρωποι που ξέρουν να χαίρονται τη ζωή διασκεδάζουν παρέα! Η γιαγιά χαίρεται και αναπτύσσει φιλίες, μα πιο πολύ δένεται με την κυρία Άννα. Την επόμενη κιόλας μέρα, η κ. Άννα την ξεναγεί στο ίδρυμα που ζει και η γιαγιά ενθουσιάζεται. Παίρνει τη μεγάλη απόφαση να αφήσει τη μοναξιά της και να πάει να ζήσει με τη μεγάλη οικογένεια του Αννουσάκειου. Μαζί θα χαίρεται και την αγάπη των μικρών της φίλων που αρκετά συχνά έρχονται σε επαφή με τους αγαπημένους τους γείτονες!!!

Έλαβαν μέρος :Οι μαθητές του 3ου Νηπιαγωγείου Κισάμου

Αφηγήτρια : Μπερτάκη Μαρία

Γιαγιά : Γεωργία Τσιτσιριδάκη

Φίλη γιαγιάς : Πλευράκη Άννα

Ταχυδρόμος : Γεωργιλάκης Γεώργιος

Επίσης συμμετείχαν:

Βερυκάκης Αντώνιος, Βιδαλάκη Αικατερίνη , Γεωργιλά Αργυρώ,

Δασκαλάκης Μιχάλης, Καυκιά Αγγελική, Κουκουνάκης Νεκτάριος,

Κουφογιαννάκη Αλεξία, Μαραγκουδάκης Γεώργιος,

Μαρεντάκης Μιχάλης, Μπελέγρης Γεώργιος, Σαμψάκη Πηνελόπη,

Χατζηιωάννου Κλειώ

Μουσική Επιμέλεια- Προγραμματισμός: Δημόπουλος Γιώργος

Τραγούδι «Χάρη σε σένα άλλαξα»

Στίχοι : Αννουσάκη Γιάννα

Μουσική : Χαχλάκης Γιώργος

Ενορχήστρωση : Χορευτάκης Γιάννης

Ερμηνεία : Χαχλάκης Γιώργος

ΣΕΝΑΡΙΟ : Βερυκάκη Λένα

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ :Βερυκάκη Λένα – Γλεντουσάκης Κώστας

ΕΙΚΟΝΟΛΗΠΤΗΣ – MONTAZ : Γλεντουσάκης Κώστας

SCRIPT : Φουντουλάκης Γιάννης

ΒΟΗΘΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ : Φουντουλάκη Τόνια

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΠΛΑΤΟ :Μουντάκη Πολύμνια

« Older posts
Πίσω στην αρχή